ای...
شب خوش ای همیشه در سلوک
ای هماره همچو رود
مثل باد وابر باش
یا پرنده ای که راز زندگی وزنده بودنش
بال وآسمان وپرکشیدن ست
تا به اوج خود رسیدن ست
(نه دانه دانه چیدن ست)
شب خوش ای پرنده ی رها....
ای شکوه بی صدا.....
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم شهریور ۱۳۹۲ ساعت 11:19 توسط محسن سامع
|
گاهی اندوه بی پایان سر ریز میکند