درمن چیزی شبیه عصیان است
من طالب لحظه های بی تابی
دل، طالب گیسوی پریشان است
ای صبح که خنده میزنی برعشق
چیزی در تو به نام "او" پنهان
چیزی در من به نام بی تابی
چیزی در تو به نام یک عصیان...
وبه حجم آسمان هایی که ندیده ام ونمی شناسم
وبه عمر سال های نیامده از راه
ای همچو هوای مه گرفته مبهم!
دوستت دارم به اندازه ی ندانستنی هایم
ومن سال هاست چقدر نادانم
ونادانی چقدر شیرین ودلنشین است وقتی تو مجهولش باشی
مرا به میهمانی تبسمت ببر شبی
به بوسه ی تو در خیال قانعم
بیا وخستگی سال های بی شمار و خشک و تلخ را
به واژه های مهر
به تابش نگاه گرم عارفانه
_عاشقانه_
نو بهار کن!
ای شرر که آتشی به جان من زدی!
غنچه های بوسه های بی شمار
بر دو دست و چشم وروی و موی تو
دل همیشه رو به قبله گاه روی تو...
ناگهان طلوع کن
تا به ناگهان غروب سر رسد!
دخیل بسته ام کنون به اشک های دانه دانه ام
ببین!
چه سالهای تلخ بر من ودلم گذشته است
چه روز های سخت...
چه رنج ها کشیده ام
به باد داده ام تمام اعتبار کاذبانه و توهم هزار رنگ خویش را
ولی هنوز
دست های خالی ام
به سوی آسمان دراز مانده است
...چه سخت بر من و دلم گذشته است
و بی شکیب تر ز سال های پیش مانده ام
به اشتیاق دیدنی دوباره....
دیدنی فراتر از زمان و از مکان
دیدنی به چشم جان....
(پاره هایی از یک نوشته ی بلند نا تمام)
چه بی روسری
چه با چادر
راه که می روی
می کشانی به دنبال خودت
رد نگاه های کشدار مشتاق مرا
-که روزی به آسمان خیره بود-
راه برو!
این حجم شوق پر از سکوت را به همراه ببر
قدم بزن!
قدم بزن!
آهنگ ماندگار گام هایت
موسیقی جاودان روزگار است
-خدا نیز اکنون تو را به تماشا نشسته است!-
******
چیزی فراتر از آفرینشی
آن سوی تر از حیات ماده!
قدم بزن!
گاه تنهایی مرا قدم بزن!
*****
انگار آغازی بر تو نبوده ست
- نه پایانی
هر روز و سال و ماه
در هیاتی تازه به تماشا می آیی
بی هیچ تکراری
قدم بزن!
آی زیبایی با شکوه سیال!.....
همیشه پشت لبخندهایت یکی از بهترین شعرهای من پنهان است
_مثل همین آخری_!
یادت نیست. یک بار اما بی آنکه بخندی، پشت دیوار بلند ستبر سکوتت، شعرم را یافتم!
دیگر مهم نبود که آن روز نخندیدی!
مهم این است که بهترین و صمیمی ترین لحظه های من در پناه توست
مثل همین آخرین سروده ام!
(شیخ صنعان درون جان ما گاه خاموش است وگاهی بی قرار)
بیچاره شیخ صنعان!
بعد از هزار بار ریاضت
بعد از رسیدنی که گمان می کرد....
خوابش ربود و دختر ترسا
اول دلش ربود...
ایمان و نام و هرچه بیندوخت
سالها،
با مهر و رغبت
و ایمان تازه ای
تقدیم او نمود
ای صد درود باد به جان و روان او...
گاهی آن قدر سیر می شوم از خود
که نمی بینم از درون نوری
از برون هم نه ماه و خورشیدی
نه نشاطی ، نه خنده ای ، شوری
***
«دیدن دوستان تماشایی ست»
حیف! چشم ودلی کجا جویم؟
تو که در سینه ات غم و شادی ست
_لحظه های نجیب را گویم_
از من داغ دیده یادی کن
به دعایی به ذکر "یا هو"یی...
...شاید این بار بشکفم
شاید...
به انتظار چه هستم
که اینچنین خسته
به دوش می کشم این رنج زندگانی را؟
برای بودن وماندن بهانه هایی نیست
به شوق رفتنم اما
هزار ره پیداست!
چه اشتیاق غریبی به پلک بستن هست
مرا که بسته ام از هرچه شادمانی
چشم
*******
بگو که باز دوباره بهار می آید!
بگو که مولوی روح من به شمس رسد!
بگو دوباره بگو
با صدای شیرینت
بگو که می شکفد خنده های دیگر بار
بگو جوانه زندـ بشکفدـ به اوج رود
بگو دوباره بیاید به پیشواز بهار!
تمام انده این سال های تلخ عبوس
شده ست صیقل روح خموش غمگینم
برای آمدنت سال هاست منتظرم
چه اشتیاق غریبی ست. آی شیرینم!
کاش های بی تمام ما
تا به انتهای زندگی
جاری همیشه اند....
کاشکی
کاش های ما
لحظه ای رها شوند
محو ماجرا شوند!
کاش
تلخی حقیقت بزرگ زیستن
گریستن
با تمام شور پرشرار زندگی
یکی شود.....
*****
چشم باز می کنم:
سال های بی شمار رفته است.
دیگر آن حقیقت همیشه نیست!
کیست این؟
این که در درون ذهن و در میان جان من
مرا مرور می کند؟
نگاه می کند؟
از نگاه خسته ام عبور می کند؟......
*****
آه می کشم
دور ماندم از " تو "
از خودم
سال های بی شمار....
گاهی اندوه بی پایان سر ریز میکند