کتابت اندوه

گاه نوشت های محسن سامع

تولد

هجوم ناگهان خاطرات خفته

                               -ناگهان-

مرا ز اوج زندگی تن

                   به اوج موج روح می برد

-تمام خنده ها و شکوه ها و اشکها

تمام قهر های چند ساعته

                  گلایه های کودکانه مان -

نمی روم! ولی مرا به هرچه دوست داری اش - برای ماندنم قسم بده! 

تو هم نرو !

تو بی قسم نرو!

من از عبور می هراسم ای همیشه در عبور

ای هماره ماندگار!

تو یادگار نازنین یک تولد دوباره ای....

+ نوشته شده در  جمعه سی ام آبان 1393ساعت 15:32  توسط محسن سامع  | 

باورت شود!

 

 باورت نمی شود که من کویر تشنه کام سال های غربتم؟

 باورت نمی شود که رفته آن شکوه و شوکتم؟

  رفته از تمام ناتمام من

 توشه های دوره ی جوانی ام

 یادگارهای خوب زندگانی ام.

 برف های این هجوم ناگزیر،

 گرد وخاک مانده از عبور کاروان،

  اشک های خشک چشم هام،

 باور خزانی مرا،

 مومنانه سوی فصل سرد برده است

                          سوی خاطرات یخ زده....

 آی آفتاب ناب روزهای دور!

                       روزهای ناگهان عبور!

 کی طلوع ناگهان تو

                      ناگهان مرا دوباره زنده می کند؟

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم اردیبهشت 1393ساعت 0:6  توسط محسن سامع  | 

دیدار


 به پیشواز بهار و پرنده و باران

 به مهربانی لبخند های شیرینت

 برایت ای همه سبزی و شور و شوق و امید

 هزار دست دعا سوی آسمان دارم.

 به چند بار دگر چشم من شود روشن

 به این بهار پیاپی که نیست تکراری؟

بگو چگونه به دیدار دل کنم خوشحال

برای من که نباشد امید دیداری...

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم فروردین 1393ساعت 20:9  توسط محسن سامع  | 

وقت خوب دیدن خدا


  بافه بافه شادی وسلامتی

 جرعه جرعه خنده

       خوشه خوشه نور را

 خواهم از خدای مهربان

 از برای لحظه های بی ملالتان.

 سبزی بهار

     سهم جسم وجانتان.

  ای شما که هر کجای این جهان

                    پرسه می زنید!

 دل که آینه شود

 انعکاس لحظه ی شکفتن شکوفه ها وغنچه هاست

 وقت خوب دیدن خداست......


+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم فروردین 1393ساعت 19:57  توسط محسن سامع  | 

طلوع-غروب


  مرا به میهمانی تبسمت ببر شبی

به بوسه ی تو در خیال قانعم

بیا وخستگی سال های بی شمار و خشک و تلخ را

به واژه های مهر

به تابش نگاه گرم عارفانه 

                             _عاشقانه_ 

                               نو بهار کن!

ای شرر که آتشی به جان من زدی!

غنچه های بوسه های بی شمار

بر دو دست و چشم وروی و موی تو

دل همیشه رو به قبله گاه روی تو...

ناگهان طلوع کن

تا به ناگهان غروب  سر رسد!

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم بهمن 1392ساعت 11:19  توسط محسن سامع  | 

عبور


  دخیل بسته ام کنون به اشک های دانه دانه ام

                                                                ببین!

چه سالهای تلخ بر من ودلم گذشته است

چه روز های سخت...

چه رنج ها کشیده ام

به باد داده ام تمام اعتبار کاذبانه و توهم هزار رنگ خویش را

ولی هنوز

         دست های خالی ام

به سوی آسمان دراز مانده است

...چه سخت بر من و دلم گذشته است

و بی شکیب تر ز سال های پیش مانده ام

به اشتیاق دیدنی دوباره....

دیدنی فراتر از زمان و از مکان 

دیدنی به چشم جان....

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم بهمن 1392ساعت 10:54  توسط محسن سامع  | 

ای نمی دانم!


(پاره هایی از یک نوشته ی بلند نا تمام)

 چه بی روسری

 چه با چادر

راه که می روی

می کشانی به دنبال خودت 

                                 رد نگاه های کشدار مشتاق مرا

                                 -که روزی به آسمان خیره بود-

 راه برو!

این حجم شوق پر از سکوت را به همراه ببر

قدم بزن!

قدم بزن!

آهنگ ماندگار گام هایت

موسیقی جاودان روزگار است

-خدا نیز اکنون تو را به تماشا نشسته است!-

                ******

چیزی فراتر از آفرینشی

آن سوی تر از حیات ماده!

قدم بزن!

گاه تنهایی مرا قدم بزن!

              *****

انگار آغازی بر تو نبوده ست

                          - نه پایانی

هر روز و سال و ماه

در هیاتی تازه به تماشا می آیی

                            بی هیچ تکراری

قدم بزن!

آی زیبایی با شکوه سیال!.....

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم بهمن 1392ساعت 21:37  توسط محسن سامع  | 

سکوت ولبخند

شگفتا! شگفتا!

همیشه پشت لبخندهایت یکی از بهترین شعرهای من پنهان است

_مثل همین آخری_!

یادت نیست. یک بار اما بی آنکه بخندی، پشت دیوار بلند ستبر سکوتت، شعرم را یافتم!

دیگر مهم نبود که آن روز نخندیدی!

مهم این است که بهترین و صمیمی ترین لحظه های من در پناه توست

مثل همین آخرین سروده ام!

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم بهمن 1392ساعت 0:12  توسط محسن سامع  | 

برای شیخ صنعان خفته در درون



  بیچاره شیخ صنعان!

بعد از هزار بار ریاضت

بعد از رسیدنی که گمان می کرد....

خوابش ربود و دختر ترسا

 اول دلش ربود...

ایمان و نام و هرچه بیندوخت

                                  سالها،

با مهر و رغبت 

              و ایمان تازه ای

              تقدیم او نمود

ای صد درود باد به جان و روان او...


+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم بهمن 1392ساعت 0:2  توسط محسن سامع  | 

گاهی...


   گاهی آن قدر سیر می شوم از خود

که نمی بینم از درون نوری

از برون هم  نه ماه و خورشیدی

نه نشاطی ، نه خنده ای ، شوری

***

«دیدن دوستان تماشایی ست»

حیف! چشم ودلی کجا جویم؟

تو که در سینه ات غم و شادی ست

                      _لحظه های نجیب را گویم_

از من داغ دیده یادی کن

به دعایی  به ذکر "یا هو"یی...

...شاید این بار بشکفم

                            شاید...

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم دی 1392ساعت 19:45  توسط محسن سامع  | 

مطالب قدیمی‌تر